Dunyoda nom ko’p. Ularning ko’plari yo quloqqa chalinmaydi, yoxud kishining xotirasida iz qoldirmay, shamolday o’tib ketadi. Dunyoda hech kimning nomi o’z-o’zidan chiqmaydi. Nom chiqarmoq igna bilan quduq qazishdan yengil emas. Ter to’kib qozonilgan nomning ildizi chuqur bo’ladi, shoxi osmonga yetadi. O’zbek adabiyotini bog’ga o’xshatsak, uning azim chinorlaridan biri Abdulla Qahhor edi.
Abdulla Qahhor haqiqatparvar, millatparvar edi. Barcha mutaxassislar e’tirof etganlaridek, chinakam so’z zargari edi. Adib so’zni isrof qilmaslik uchun bir asarni necha qayta ishlaganini eshitganmiz. Adib asarlarining tili buni isbotlaydi. Shuning barobarida, Abdulla Qahhor asarlarida ishlatgan ko’p so’zlar aforizmga aylanib ketganini ta’kidlash kerak.
O’zini hurmat qilgan millat adabiyot ravnaqiga e’tibor beradi, uning rivoji uchun kuyunadi. Millatning millat ekanini belgilovchi birlamchi omil-uning tili va adabiyotidir. Abdulla Qahhor adabiyot taqdiri uchun qayg’urgan haqparast adib edi…
Veb sahifamizda Abdulla Qahhorning hayoti va ijodini qisqacha yoritishga harakat qildik.
                                                                            Samimiyat ila Nigora